Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ


Ήταν όλο του το βιός. Στην κυριολεξία δηλαδή, αυτή ήταν όλη κι όλη η ζωή του, αλλά ταυτόχρονα και η περιουσία του. Αυτό το κουτί, το όχι πιο μεγάλο από έν' αστέρι, το όχι πιο μικρό από ένα βότσαλο, θ' ακουμπούσ' ευλαβικά- χάρισμα και κριτήριο - στα πόδια του Θεού του, όταν θα τον συναντούσε, όπως θ’ ακουμπούσε κανείς ένα στιλπνό βότσαλο στον ουρανό…
Το πήρε αργά στα χέρια του, το έφερε ψηλά στο μέρος της καρδιάς και με τρεμάμενο χέρι άνοιξε το καπάκι...
Μια μια, άστραφταν μπρος στα μάτια του οι στιγμές της ευτυχίας του. Λαμπερά διαμάντια, που μέσα από το πρίσμα τους έβλεπε καθαρά ό,τι έδωσε, ο,τι του δόθηκε απλόχερα, αλλά κι ό,τι κέρδισε με κόπο. Μοναδικά κι ασύγκριτα με οτιδήποτε στον κόσμο του. Το καθένα από αυτά έφερνε πάνω του ένα σημάδι, που το έκανε να ξεχωρίζει από τ' άλλα, χωρίς να χάνει όμως σε λαμπρότητα. Θέλησε να τα ξαναγγίξει για μια τελευταία φορά, πριν να τ’ αποχωριστεί για πάντα. Ένιωθε πως το τέλος πλησίαζε…

Άρχισε να τ’ αραδιάζει ένα ένα πάνω στο παλιό τραπεζάκι, που συνήθιζε να παίρνει τον καφέ του τα πρωινά, το τσάι του τ΄ απογεύματα και το ουίσκι του, μ’ ένα παγάκι μελαγχολίας, τα βράδια. Σαν έφτασε στον πάτο του κουτιού, τινάχτηκε πίσω κεραυνοβολημένος. Τι ήταν αυτό που άγγιξε? Τράβηξε απότομα το χέρι του κι έφερε τ’ ακροδάχτυλα μπρος στ’ απορημένα μάτια του. Ήταν κατακόκκινα και πονούσαν, σαν να ‘χαν δεχτεί δαγκωματιά από φίδι. Έσκυψε με τρόμο πάνω απ’ το κουτί, που κανονικά θα ‘πρεπε να χάσκει άδειο, μιας κι όλες τις στιγμές που είχε ζήσει, τις είχε μπροστά του, αραδιασμένες πάνω στο τραπεζάκι. Και τότε αντίκρισε αυτό που δεν περίμενε… ένα αναμμένο κάρβουνο, που σιγόκαιγε ήσυχο σε μια γωνιά του κουτιού...
"Θεέ μου" μονολόγησε, στρέφοντας τα μάτια του ψηλά "αν είναι αυτό το τέλος μου, δεν θέλω να το δω" …
Αλλά ο Θεός του, είχε άλλα σχέδια για κείνον. Ήθελε να τον κάνει, όχι μόνο να το δει, αλλά να το πάρει και στα χέρια του. Ήθελε να του δείξει πως, αυτό το κάρβουνο υπήρχε πάντα εκεί, στον πάτο του κουτιού… πως ήταν αυτό που χάρισε όλα εκείνα τα μοναδικά σημάδια στα διαμάντια της ευτυχίας του, πως δεν θα ‘πρεπε να το φοβάται και πως προλάβαινε, αν ήθελε, να το κάνει κι αυτό ένα διαμάντι, ακόμα πιο λαμπερό και πιο όμορφο από όλα τ’ άλλα, τέλειο αυτό κι αψεγάδιαστο, σαν τ’ ομορφότερο πετράδι του κόσμου του…
Τότε ήταν, που άρχισε να χιονίζει ξαφνικά κι είδε να γλιστρούν στο τζάμι οι μικρές νιφάδες, που τον προσκαλούσαν στον τελευταίο του χορό μαζί τους. Έβγαλε με κόπο, αλλά και με μια παιδιάστικη λαχτάρα, τα παπούτσια του και βγήκε ξυπόλητος στη γαλάζια νύχτα. Ήθελε να νιώσει για τελευταία φορά το αφράτο χιόνι στις γυμνές, γέρικες πατούσες του… να στροβιλιστεί για τελευταία φορά στον παγωμένο βοριά, όπως έκανε παιδί... τότε που χόρευε πανάλαφρος, γύρω απ' το λεπτό κορμί της ανθισμένης μυγδαλιάς, αδιαφορώντας για τις φωνές της μάνας του, πως τάχα θ’ αρρωστήσει. Ήθελε, επιτέλους, να κάνει ανακωχή με το χειμώνα της μοναξιάς του και να πάει να την βρει…


Στάθηκε στη μέση της αυλής, λαχανιασμένος και ζαλισμένος από τις πιρουέτες κι άνοιξε τα χέρια του, σε μια αγκαλιά, που θα μπορούσε εκείνη τη στιγμή, να χωρέσει το σύμπαν. Έστρεψε το βλέμμα του ψηλά κι έβλεπε τώρα, ως και τα χέρια του Θεού του, να χαμηλώνουν και να πασπαλίζουν με νιφάδες - άχνη ζάχαρη του φάνηκε - τον κόσμο…
"Σ’ ευχαριστώ !" του φώναξε, πεσμένος τώρα πια στα γόνατα…
Αφού έμεινε έτσι ακίνητος για λίγο, άρχισε σιγά σιγά να μαζεύει γύρω του το αφράτο χιόνι. Δεν ένιωθε πόνο πια, δεν ένιωθε κούραση, δεν ένιωθε την παγωνιά…
Άρχισε να σχηματίζει με το χιόνι ένα σώμα, όπως θα ήταν, αν ήταν, ξαπλωμένο στο λευκό σεντόνι, γύρω του. Έπειτα το πρόσωπο… το πιγούνι, το μέτωπο, τη μύτη… Σαν έφτασε στο στόμα κοντοστάθηκε... το καλοκοίταξε… κάτι του θύμιζε. Μα βέβαια ! Ήταν εκείνη ! Εκείνη, όπως την θυμόταν... νέα κι όμορφη ! Άγγιξε με τα ματωμέν' ακροδάχτυλα τα χείλη της κι όπως βάφτηκαν κατακόκκινα, ήταν σαν να πήραν ζωή. Της χαμογέλασε και - μα το Θεό - θα ‘παιρνε όρκο, πως του χαμογέλασε κι αυτή… Σηκώθηκε με δυσκολία από χάμω και βάδισε προς το σπίτι... "Μια στιγμή!" της φώναξε, κάνοντας ένα νόημα με το χέρι του, σαν να της έγνεφε να περιμένει… "Στάσου και θα δεις !"

Όρμισε στο δωμάτιο κι άρπαξε με τα δυο του χέρια το αναμμένο κάρβουνο απ’ το κουτί. Καιγόταν, μα δεν τον ένοιαζε… το 'σφιξε στη χούφτα του με όση δύναμη του απέμεινε. Ένιωσε τον πόνο να διαπερνά όλο του το κορμί... δεν άντεξε. Σωριάστηκε στην ψάθινη καρέκλα και λύθηκε στο κλάμα, πασχίζοντας να βρει το κουράγιο να πραγματοποιήσει την τελευταία του υπόσχεση. Κάποτε σήκωσε τα μάτια και τ' άφησε να πλανηθούν στο μικρό δωμάτιο, σαν ν' αποχαιρετούν το καθετί... "Μα, πως μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο ?" μονολόγησε... "στ' αλήθεια, έχω τρελαθεί !" Ο εαυτός του παιδί, τον καθησύχασε μέσ' από μια κιτρινισμένη φωτογραφία στον τοίχο... σίγουρα μπορούσε !
Σηκώθηκε απότομα και χίμηξε στην εξώθυρα. Τα πόδια του τρέκλιζαν κι όπως έτριζαν πάνω στο χιόνι, έλεγες πως θα σπάσουν σε χίλια κομμάτια, μα δεν τον ένοιαζε. Τα δάκρυα που πλημμύρισαν τα μάτια του, δυσκόλεψαν ακόμα πιο πολύ την ταλαιπωρημένη εδώ και χρόνια από τον καταρράκτη όραση του, μα δεν τον ένοιαζε. Πήρε σβάρνα, βγαίνοντας, το ποτιστήρι που ‘χε για τις καμέλιες στη βεράντα και κατέβηκε κουτρουβαλώντας τα σκαλοπάτια, μα δεν τον ένοιαζε…
Όταν πια, αποκαμωμένος, έσκυψε πάνω απ’ την καλή του, που τον περίμενε ασάλευτη να γυρίσει, είχε μιαν όψη μαγεμένη, ανακατεμένη με γέλια και με κλάματα και σκεπασμένη από ένα λεπτό στρώμα πάχνης... μα δεν τον ένοιαζε.
Άνοιξε με το χέρι του μια μικρή λακουβίτσα κάτω απ’ το στήθος της κι απίθωσε εκεί το αναμμένο κάρβουνο. Ύστερα το σκέπασε με λίγο χιόνι και το κοιτούσε που πάγωνε αργά και γινόταν διαμάντι. Ήταν τόσο χαρούμενος μ’ εκείνη την τελευταία στιγμή της ευτυχίας του, που το μόνο που τον ένοιαζε πια, ήταν να κουρνιάσει πλάι στην καλή του και να κοιμηθεί εκεί, μαζί της… για πάντα.

Σημείωση : Για την εικονογράφηση του παραμυθιού χρησιμοποιήθηκαν τέσσερα γνωστά έργα του Vincent Willem van Gogh

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Υποψηφιότητες



Προς Θεού, μην βάλετε με το νου σας πως επέστρεψα στο ιστολόγιο για να σας προτείνω υποψήφιους δημάρχους και συμβούλους δια τας επερχομένας εκλογάς. Παρακινούμενη εκ της δημοσιεύσεως της φιλτάτης Τσουκνίδος και κινηματογραφόφιλη ούσα, θεώρησα καθήκον μου να συνδράμω εις την προώθησιν των εγχωρίων παραγωγών εις τα φεστιβάλια της αλλοδαπής. Ελπίζω να εκτιμήσετε δεόντως την ημετέραν προσπάθειαν και ει δυνατόν, να συνεισφέρετε και υμείς, ίνα εμπλουτισθεί ο κατάλογος των ταινιών, ώστε ως χώρα, να καταστούμε -επιτέλους- εις τας υπολογισίμους δυνάμεις του καλλιτεχνικού στερεώματος !!!

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

MAY/DAY...MAY/DAY...



Πως αλλάζουν τα πράγματα απ' τη μια στιγμή στην άλλη... είναι ν' απορεί κανείς. "Παράξενη πρωτομαγιά, μ' αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια..." Τι άλλαξε από την εποχή που γράφτηκαν αυτοί οι στίχοι από το Νίκο Γκάτσο ? Τι άλλαξε από τον "Θλιμμένο Μάη" του Σπύρου Βασιλείου ? Ίσως τα πάντα, ίσως και τίποτα. Ίσως πάλι, να 'ναι μόνο τα προσωπεία των θεσμών και των αρχόντων που άλλαξαν ονόματα και χέρια... εκείνοι που ήσαν απ' τη μια μεριά τα φόρεσαν και με μιας βρέθηκαν απ' την άλλη.
Όντας μέσα στη δύνη, βιώνεις την αδιάκοπη αλλαγή σαν μόνιμη κατάσταση, στην οποία αυτό που δεν αλλάζει είναι ότι τα πάντα μπορούν ν' αλλάξουν απ' τη μια στιγμή στην άλλη. Απ' το ψέμα στην αλήθεια κι απ' την αλήθεια στο ψέμα, για να καταλήγουμε πάντα σε μια αλήθεια κουτσουρεμένη κι ένα δίκιο, που κανένας από κείνους που το 'χουν με το μέρος τους, δεν το βρίσκει..."τι να την κάνεις πια την περηφάνια ?"
Ας πούμε ότι σου λένε αλήθεια για το παρόν και ψέματα για το παρελθόν ή αλήθεια για τις προθέσεις τους, αλλά ψέματα για τις πράξεις τους. Κι ας πούμε ότι σου λένε ψέματα για τα δανεικά κι αλήθεια για τα δεδουλευμένα ή ψέματα για την κλεψιά κι αλήθεια για τη σπατάλη. Ποιά η διαφορά όταν αποφασίσουν να σου αντιστρέψουν την εικόνα ? Αν δε μάθεις όλη την αλήθεια για όλα, καμία διαφορά δε θα υπάρξει... θα είσαι πάντα στο περίπου. Περίπου πεινασμένος, περίπου χορτάτος, περίπου ψύχραιμος, περίπου θυμωμένος, περίπου χαρούμενος, περίπου θλιμμένος... Όχι ακριβώς δυστυχής, αλλά ούτε κι απόλυτα ευτυχής... Περίπου σωστός, περίπου καλός, περίπου δίκαιος, περίπου έντιμος (...) περίπου ζωντανός.
Αν δε γνωρίζεις την πραγματική κατάσταση, δε μπορείς να την πάρεις στα χέρια σου. Κάποιοι, ασφαλώς, θα θελήσουν να σου την κρύψουν, είτε παρουσιάζοντάς την καλύτερη είτε χειρότερη απ' ότι είναι. Απ' αυτούς, πολλοί θα ισχυριστούν πως το κάνουν για το δικό σου συμφέρον. Από αυτούς, ένας δυο μπορεί και να σε πείσουν. Αν σε πείσουν, αυτόματα σου μεταβιβάζουν μερίδιο της ευθύνης (...αυτό το κόλπο ονομάζεται, κατ' ευφημισμόν, δημοκρατία). Όταν κάποτε σε νιώσουν δικό τους, τότε και μόνον τότε, μπορεί και να σου αποκαλυφθούν, αλλά για σένα θα είναι αργά... ήδη θα έχεις περάσει από την άλλη μεριά, εκείνων που κρύβουν την αλήθεια. Και τότε θα καταλάβεις πως, μόνο για ίδιον όφελος μπορεί η πραγματικότητα να μεταμφιέζεται...
Το σήμα κινδύνου ηχεί μια φορά... η πόρτα ανοίγει άπαξ και -δεδομένου ότι δε γίνεται να περάσεις μια ζωή στο πλατύσκαλο- πρέπει ν' αποφασίσεις προς ποιά μεριά θα κινηθείς. Αναγκασμένος και συνάμα ελεύθερος... ελεύθερος, γιατί τώρα πια γνωρίζεις κάτι παραπάνω.

Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Ιθάκες και Αζόρες



Σαν βγεις στον γυρισμό απ' το Καστελόριζο
να εύχεσαι, κατ' αρχάς, να υπάρχει ακόμα δρόμος
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις
(... ουχί μόνον λάθη τραγικά και χρέη).
Τους Άνεργους και τους Συνταξιούχους,
τον θυμωμένο Μισθωτό να φοβάσαι,
τέτοιους στον δρόμο σου πολλούς θα βρεις,
αν μεν' η σκέψις τους υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα τους ακόμ' αγγίζει
(... και δεν τους εκατάπιεν του καναπέ το κύτος,
της οθόνης τα βρωμερά, λιμνάζοντα νερά).
Τους Κερδοσκόπους και τους Δανειστάς,
τον άθλιο Εταίρο ασφαλώς και θα ξανασυναντήσεις,
αφού τους κουβανείς μες στο βρακί σου,
(... τους έκαμες του οράματός σου κηδεμόνας).
Να εύχεσαι νά 'ν' εύκολος ο δρόμος.
Άλλη φουρτούνα το καράβι δεν αντέχει
Πολλά ήσαν τα καλοκαιρινά πρωϊά
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
το πλήρωμα έμπαινε σε λιμένας πρωτοειδωμένους,
σταματούσε σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες αποκτούσε,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και με ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
γέμιζε τα σεντούκια (... και τους τραπεζικούς λογαριασμούς).
Τώρα, σε πόλεις Ευρωπαϊκές πολλές να πας,
να ζητιανέψεις και να πάρεις απ' τους χορτασμένους.
Πάντα στον νου σου νά 'χεις την Ιθάκη (...όπως το πες).
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου
Αλλά μη μας βιάζεις άλλο στο ταξείδι (...φτάνει).
Το νου σου, επίσης, να 'χεις στο τιμόνι
μη και το πλοίο, αντί για την Ιθάκη
"εφνιδίως εξοκήλη ανοικτά των Αζορών,
που καταστρέφη νέους και θάπτη των κορών"
Καλλίτερα χρόνια πολλά να μη διαρκέσει το ταξείδι
γιατί γέρος πια όταν θ' αράξεις στο νησί,
άφραγκος, με όσα έχασες στο δρόμο,
άδικα θα προσμένεις να σε ξεχρεώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ' έδωσε το δύσκολο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θά 'βγαινες στη γύρα.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε
(...μάλλον εσύ εκείνην) κι άλλο δεν έχει να της τάξεις πια.
Έτσι σαχλός που έγινες, με τόση αναισθησία,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες (...κι οι Αζόρες) τι σημαίνουν.


Αφιερωμένο εξαιρετικά...

Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Σαν έτοιμη από καιρό...

...όσο προετοιμασμένος μπορεί να είναι κανείς απέναντι στο θάνατο... όπως και στη ζωή, άλλωστε. Θαρραλέα πάντως, ήταν σίγουρα ! Το απέδειξε τόσες και τόσες φορές με τη στάση και τις αποφάσεις της, τόσο στην καλλιτεχνική όσο και στην προσωπική της ζωή. Αποχαιρέτησε γενναία και με αξιοπρέπεια, αγαπημένους συγγενείς, συναδέλφους, έρωτες που κουράστηκαν πολύ πριν από εκείνη. Το καλοκαίρι του 2008, στα 90 της χρόνια, αποχαιρέτησε με μια βαθιά υπόκλιση το κοινό που τόσο τη λάτρεψε κι εκείνο της ανταπέδωσε το μεγάλο "ευχαριστώ" μ' ένα παρατεταμένο χειροκρότημα. Μολονότι αρχικά είχε αρνηθεί, λόγω υγείας, την πρόταση του Σταμάτη Κραουνάκη για τη συμμετοχή της στην παράσταση " Χ-Σκηνής - Αυτά που κάψαν το σανίδι", λίγες ημέρες μετά, εμφανίστηκε στην "Αθηναΐδα" όπου γίνονταν οι πρόβες και είπε στο συνθέτη: "Je suis a votre desposition..." Πάντα διαθέσιμη ν' ανέβη στη σκηνή, πάντα έτοιμη να μαγέψει τον κόσμο με το μοναδικό της ταλέντο και το μπρίο της. Σε μια εποχή σαν τη σημερινή, που ο χαρακτηρισμός "απόλυτη σταρ" συνοδεύει μετριότητες του πενταγράμμου και της οθόνης, η Άννα Καλουτά έκανε τη διαφορά, όπου κι αν εμφανιζόταν. Εκείνη που γνώρισε το μέγιστο θαυμασμό και τη δόξα σε βαθμό αποθέωσης, που εντούτοις χειρίστηκε με ήθος και σεμνότητα τις εκδηλώσεις λατρείας στο πρόσωπό της, δεν θα μπορούσε να μας αποχαιρετήσει αλλιώς, παρά μόνο μ' ένα γλυκό χαμόγελο ευγνωμοσύνης. Χορτασμένη από επιτυχία, πλήρης ημερών και αναμνήσεων, πέρασε στην αιωνιότητα με μια βαθειά υπόκλιση !
Ευτύχησε να παίξει ρόλους στο θέατρο και τον κινηματογράφο γραμμένους ειδικά για κείνη και να τραγουδήσει δεκάδες τραγούδια μεγάλων συνθετών, γραμμένα αποκλειστικά για τη φωνή της. Ένα, μάλιστα, από τα ωραιότερα τραγούδια όλων των εποχών, φημολογείται πως γράφτηκε για τα μάτια της, από τον στιχουργό Κώστα Κιούση, ένα απόγευμα στο γήπεδο του Παναθηναϊκού πίσω από το πακέτο των τσιγάρων του συνθέτη Μίμη Κατριβάνου...
"Δυο πράσινα μάτια
με μπλε βλεφαρίδες
με έχουνε κάνει τρελό
Καρδιά μου να ξέρεις
τα μάτια που είδες
πως δεν θα σου βγουν σε καλό.
Φοβάμαι ακόμα και να τους το πω
κι ας έχουν το χρώμα το πρασινωπό..."


Η καλλιτεχνική πορεία της, λίγο πολύ γνωστή... παραμυθένια και λαμπερή, σχεδόν από την κούνια της. Μαζί με την αδερφή της, τη Μαρίκα, έγιναν τα θρυλικά "Καλουτάκια" και συνδέθηκαν με τις σημαντικότερες στιγμές του μουσικού θεάτρου, βιώνοντας παράλληλα, τα κρισιμότερα γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
"Καλουτάκια" βάφτισε τις δυο πιτσιρίκες, μια άλλη Μαρίκα, η Κοτοπούλη... άλλη θρυλική μορφή του θεάτρου κι αυτή !
Το 1925 η Μαρίκα Κοτοπούλη αποφάσισε να ανεβάσει τη "Στοργή" του Μπατάιγ. Στο έργο υπήρχαν δύο μικροί ρόλοι κοριτσιών, που έπρεπε στην πιο δραματική σκηνή να πούνε δύο φράσεις. Πού να βρεθούν, όμως, δύο τόσο μικρά κοριτσάκια που να μπορούν να πούνε έστω δύο ατάκες; Η Κοτοπούλη έσπαγε το κεφάλι της, αλλά δεν έβρισκε. Τότε της ήρθε η φαεινή ιδέα! "Μα βέβαια! Πώς δεν το είχα σκεφτεί τόσες μέρες; Τα Καλουτάκια θα πάρω!" είπε.
Αυτή ήταν η μαγική στιγμή που γεννήθηκαν τα δύο παιδιά-θαύματα...
Ήδη από την εφηβεία τους, είχαν μεταμορφωθεί σε δύο πολύ γοητευτικές γυναίκες. Στην εξέλιξή τους αυτή συνέβαλε και ο θεατρικός επιχειρηματίας Ανδρέας Μακέδος, που τις κατηύθυνε να περάσουν από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση και να γίνουν οι πιο περιζήτητες ενζενί της εποχής.

Οι δυο τους, πρωτοπόρες πάντα, δεν περιορίστηκαν στα ελληνικά σύνορα, αλλά δοκίμασαν τις δυνάμεις τους και στο εξωτερικό. Τα πρώτα τους κοινά κινηματογραφικά βήματα πραγματοποιήθηκαν στην Αίγυπτο, που την εποχή εκείνη διέθετε αξιόλογες κινηματογραφικές εγκαταστάσεις, με άρτιο τεχνολογικό εξοπλισμό, εν αντιθέσει με τα ελληνικά δεδομένα. Έπαιξαν μαζί στις κωμωδίες του Τόγκο Μιζραχί "Δόκτορ Επαμεινόνδας" (1937), "Όταν ο σύζυγος ταξιδεύει" (1938) και "Καπετάν Σκορπιός" (1943). Ακολούθησαν περιοδείες σε Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία, Αφρική και Ν. Ζηλανδία, επιτυχημένες εμφανίσεις στο "Salle de Gaveau" του Παρισιού το 1950, σ' ένα μουσικό πρόγραμμα (...προσκεκλημένες ενός Έλληνα δημοσιογράφου) που μεταδόθηκε από το ραδιόφωνο του BBC το 1952, στο "Carnegie Hall" της Νέας Υόρκης το 1954, στο "Palace Theatre" του Λονδίνου το 1968...
Στον κινηματογράφο, τα "Καλουτάκια" έπαιξαν μαζί σε μιαν ακόμα ταινία, στο "Τσιγγάνικο αίμα" του Νίκου Τσιφόρου, το 1956.
Μολονότι, ως επί τω πλείστον, η πορεία των δυο αδερφών ήταν κοινή, δεν ήταν λίγες οι φορές που είχαν διαφωνίες και συγκρούσεις, με αποτέλεσμα ν' ακολουθήσουν για κάποια χρόνια χωριστά καλλιτεχνικά μονοπάτια. Η Μαρία Καλουτά ποτέ δεν έκρυψε το μεγάλο της έρωτα για τη ζωή. Μέσα από τις ερωτικές της περιπέτειες ρουφούσε το μέλι της ζωής και αναδείκνυε τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα της. Από την άλλη πλευρά, η Άννα, αν και στη σκηνή ήταν πιο προκλητική από την αδερφή της, στα προσωπικά της διατηρούσε μια άλλη στάση, πιο συμβιβασμένη με τα ήθη της εποχής. Η Άννα Καλουτά κατέθεσε όλη της τη ζωή στο θέατρο, "θυσιάζοντας" έτσι, κατά κάποιον τρόπο, τις οικογενειακές μικροχαρές της καθημερινότητας, αφού επέλεξε να μη δημιουργήσει οικογένεια. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν απέκτησε παιδιά. Για κείνη, ο μεγάλος έρωτας ήταν το θέατρο και τα παιδιά της οι ρόλοι της, αν και δεν αρνήθηκε ποτέ το φλογερό ειδύλλιο της με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. Στο πρόσωπό του η Άννα Καλουτά συνάντησε το μεγάλο έρωτα...
Εκείνη ντίβα του ελληνικού θεάτρου, εκείνος νεαρός ηθοποιός που είχε κάνει θεατρικές επιτυχίες στο Παρίσι και απίστευτα γοητευτικός. Η αρχή έγινε κάπως αντίξοα, μιας και οι δυο τους κοντράρονταν έντονα και μάλωναν διαρκώς. Ο έρωτας, όμως, είχε άλλα σχέδια για τους δύο νέους. "Όταν με άγγιζε, ενώ δεν ήθελα, με έπιανε ένα παράξενο ρίγος, πρωτόγνωρο θα έλεγα. Στη σκηνή κάθε βράδυ φιλιόμαστε. Παράλληλα, γυρίζαμε τότε και τους "Απάχηδες των Αθηνών" στον κινηματογράφο. Εκεί με πρωτοφίλησε με πάθος, τόσο που δεν ξεκόλλαγε τα χείλη του από τα δικά μου στην πρόβα της σκηνής, λίγο πριν από το γύρισμα. Το ξέρεις πως φιλάς ωραία, Αννούλα; μου είπε! Κι εσύ φιλάς ωραία, Λάμπρο μου, του απάντησα. Αυτό ήταν! Από την άλλη μέρα και στην καθιερωμένη σκηνή του έργου φιλιόμασταν κανονικά. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος".
Όταν, το 1951, ο Αλέκος Σακελλάριος παρουσίασε στο Φίνο το σενάριο της ταινίας του "Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν", έχοντας στο μυαλό του για πρωταγωνίστρια την νεαρή -και πρωτοεμφανιζόμενη τότε στο θέατρο- Ειρήνη Παππά, εκείνος -γνωρίζοντας προφανώς και το ειδύλλιο του Κωνσταντάρα με την Καλουτά- αντέδρασε αρνητικά και αντιπρότεινε τη γνωστή πρωταγωνίστρια, που όπως ήταν φυσικό, δέχτηκε να παίξει στην ταινία, πλάι στον αγαπημένο της...

Ακολούθησαν αρκετές "μοναχικές" εμφανίσεις της Άννας Καλουτά, τόσο στον κινηματογράφο όσο και στο θέατρο. Ο οριστικός καλλιτεχνικός χωρισμός του δημοφιλούς ντουέτου ήρθε το 1967, όταν η Μαρία αποφάσισε να παντρευτεί τον Δημήτρη Κωνσταντόπουλο -μόνιμο νομικό σύμβουλο στο Δήμο Αθηναίων- και να αφοσιωθεί στην οικογένεια...
"Φυσικά, όταν μου το ανακοίνωσαν σοκαρίστηκα. Κι αυτό γιατί δεν μου το είπε πρώτη η Μαρία, αλλά ο άντρας της. Ένα βράδυ, μετά το θέατρο, τρώγαμε κάπου, εγώ, η Μαρία, ο άντρας της, ο Ανδρέας και ο Γιώργος Βέμπος (αδερφοί της Σοφίας Βέμπο). Σήκωσε τότε το ποτήρι του ο Δημήτρης και είπε: Στην υγειά της Μαρίας μου, που από σήμερα εγκαταλείπει το θέατρο. Δεν θα ξαναπαίξει. Εγώ στην αρχή νόμισα ότι έκανε χιούμορ. Όμως ήταν αλήθεια...".
Η Άννα Καλουτά συνέχισε τη θεατρική της πορεία, χτίζοντας ένα μύθο αξεπέραστο στον καλλιτεχνικό χώρο. Έπειτα από μεγάλες καλλιτεχνικές κατακτήσεις, η τελευταία εμφάνιση του ιστορικού διδύμου έγινε το 1976, όταν η κρατική τηλεόραση θέλησε να γυρίσει μια εκπομπή αφιερωμένη σε εκείνες. Η εκπομπή με τον τίτλο "Τιμητικές" προβλήθηκε από την ΕΡΤ στις 22 Νοεμβρίου του 1976 και δυστυχώς -όπως συμβαίνει για πάρα πολλά ντοκουμέντα- δεν υπάρχει πλέον στο αρχείο του κρατικού καναλιού, αφού σβήστηκε για να γραφτεί επάνω της κάποιο άλλο πρόγραμμα. Μετά το θάνατο του Δημήτρη Κωνσταντόπουλου, οι δυο αδερφές αποφάσισαν να μείνουν μαζί και να μην ξαναχωρίσουν ποτέ, μέχρι που η Μαρία έφυγε από τη ζωή, έπειτα από πολύχρονη ταλαιπωρία της υγείας της...
"Το θρυλικό ντουέτο μας, αισθάνομαι πως τότε διαλύθηκε και όχι όταν η Μαρία εγκατέλειψε το θέατρο. Εγώ, αν και είχα πολλές δραστηριότητες, ζούσα ακόμη μαζί της τα χρόνια εκείνα που τα Καλουτάκια μεσουρανούσαν. Ζούσαμε πλέον με τις αναμνήσεις των χρόνων που είχαν περάσει. Με τις επιτυχίες μας, τα ταξίδια μας, τους έρωτές μας. Μιλούσαμε με τη Μαρία για όλα. Κι εκείνη θυμόταν καλύτερα από μένα. Λεπτομέρειες, όχι αστεία! Μέχρι τη στιγμή που η αρρώστια της πήρε τη μνήμη. Τώρα πια, όταν τα βράδια πέφτω να κοιμηθώ, αισθάνομαι την απουσία της. Η μέρα κυλάει με χίλιους δύο τρόπους και χίλιες δύο δραστηριότητες. Τη νύχτα όμως, η ζωή μου περνάει από μπροστά μου σαν κινηματογραφική ταινία..."
Το φιλμ των αναμνήσεων κόπηκε πια οριστικά και για την Άννα Καλουτά, το Σάββατο που μας πέρασε, στις 17 του Απρίλη. Από δω και πέρα, ας ελπίσουμε πως θ' αναλάβουν το... μοντάζ άξιοι ερευνητές, συγγραφείς-βιογράφοι κι επιμελητές του σημαντικότατου έργου της, ώστε να μεταλαμπαδεύσουν λίγη έστω από τη φλόγα της στους νεότερους.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Οι παράγραφοι με έντονη γραμματοσειρά προέρχονται από το βιβλίο "Η κυρία Επιθεώρηση" του Μάκη Δελαπόρτα.
Εκτενές και πληρέστερο αφιέρωμα μπορείτε να διαβάσετε στο ιστολόγιο του φίλτατου Rena Fan.

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2010

Δεκαετία ούστ (...ή γούστ...)?

Μην ξεχνάμε, εκτός απ' τη χρονιά έφυγε και η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα και της δεύτερης χιλιετίας !!! Ήταν καλή ήταν χρυσή, είχε τις χάρες όλες... ήταν γρουσούζα, τζαναμπέτα και δύστροπη ? Όπως και να 'ταν πάει κι αυτή, να ζήσουμε να τη θυμόμαστε... κι επειδή κόλλυβα δεν ξέρω να φτιάχνω (...η ακαμάτρα), της ετοίμασα μια "χρονοστιβάδα" μούρλια (...να δικαιολογήσω και την παρουσία μου εδωμέσα)!!! Φυλαχτείτε, λοιπόν ή καθίστε αναπαυτικά στην οθόνη σας και απολαύστε όσα είδαν τα ματάκια μας κι ακούσανε τ' αυτάκια μας, όσα έμειναν ή πέρασαν και δεν ακούμπησαν... αλφαβητικώς!
ΑΘΩΟΙ ΚΑΙ ΦΤΑΙΧΤΕΣ, Αμαλία Καλυβίνου, Amélie, Αυτιάς (...έτσι χωρίς όνομα), Άλεξ (...έτσι χωρίς επώνυμο), Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, Αλέξης Τσίπρας, Αλλαξέ το, Αναθεώρηση του Συντάγματος, Αδελφοί Ξηροί, Αδερφοί Κοέν, Αδερφοί Wachowski, Αλ Κάϊντα, Αλ Τσαντίρι νιούζ, ADSL, Αποτέφρωση νεκρών, Αττική Οδός, Άρθρο 44, Άγγελα Μέρκελ, Αφγανιστάν, Βασικός Μέτοχος, Βραχνός προφήτης, Babel, BLOGS, Brokeback Mountain, Βατοπέδι, Banlieue, Βγενόπουλος, Big Brother, Bios, Βιολογικά προϊόντα, Botox, BODIES, Βλαστοκύτταρα, Back to black, Βίκυ Φλέσσα, Βίκυ Καγιά, V for Vendetta, Volver, BradGelina...
Γενιά των 700 ευρώ, Γρηγόρης Αρναούτογλου, Gummy Bear, Γκουαντάναμο, Google (...Earth και σκέτο), GPS, Γιώργος Χωραφάς, ΓΑΠ, Gap, gazARTE, Γκαζάκια, GAGARIN 205, Γιούρι Γκέλερ (...αργήσαμε λίγο, αλλά τον μάθαμε κι αυτόν), Wikipedia, Windows XP, Wii, WOW, Γιάννα Αγγελοπούλου, Γιάννης Ρίτσος, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Δεκεμβριανά 2008, Διαστημικό λεωφορείο Columbia, Διάφανος, Δομημένα ομόλογα, Donnie Darko, 2046, Επίμονος κηπουρός, Επανίδρυση του κράτους, Emo, Έκτορας Μποτρίνι, Εφραίμ, Ειρηναίος, Ελληνοφρένεια, Exit Polls, El Greco, Ελ. Βενιζέλος, Έλεν Μίρεν, Εξπρές Σάμινα, Εξάρχεια, Evanescence, Έβο Μοράλες, Ευρωσύνταγμα, Ευγενία Μανωλίδου (...μετά συζύγου και τέκνων), Euro 2004, Ζουμπουλία, Ζέτα Μακριπούλια, Ζαχόπουλος, ΖARA, Ζέλικο Ομπράντοβιτς, Ημιυπαίθριοι χώροι, Η1Ν1, Ηλίας Μαμαλάκης, Helios Airways, H δεξιά τσέπη του ράσου, Θέμος Αναστασιάδης, Θέατρο Badminton, IKEA, Ιός της χιλιετίας, iPod, iPhone, Ίρβιν Γιάλομ, Ικαρία, Ιράκ...
Κάρλα Μπρούνι, Κάρολος Παπούλιας, Κώδικας Ντα Βίντσι, Κουκουλονόμος, Καλατράβα, Κώστας Κεντέρης, Κατερίνα Θάνου, Καλομοιράκι, Κωσταντίνα Κούνεβα, Κώστας Καραμανλής, Κώστας Πάσσαρης, Kazaa, Κουφοντίνας, Kill Bill, Κομιστής, ΛΑΦΚΑ, Logicomix, Lost, Λουστρίνια (...παντού και γενικώς), Lordi, Lord of the rings, Lineage, LOL, Lehman Brothers, Λυματολάσπη, Μαυροβούνιο, Μάικλ Μουρ, Monika, Μ. Καραγάτσης, Μπαράκ Ομπάμα, Μάγια Τσόκλη, Μάρθα Φριντζήλα, Μεταμόσχευση προσώπου, Μπόρατ, Μοχίτο, Μιανμάρ, My number one, MySpace, Μετρό, Μεθυλτριενολόνη, Merrill Lynch, Μέριλ Στριπ, MAD Music Awards, Μαρία Κάλλας, Μαρία η Άσχημη...
ΝΥΦΕΣ, Ντάνιελ Ντέϋ Λιούις, Νέο ωράριο καταστημάτων, Νέο Μουσείο Ακρόπολης, Νικολά Σαρκοζί, Νίκος Θέμελης, Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου, Νομισματική Ένωση, Νίκος Καζαντζάκης, Νίκος Σεργιανόπουλος...
Οδυσσέας Τσενάϊ, Οσάμα Μπιν Λάντεν, 11η Σεπτεμβρίου, Οπτικές ίνες, Ολυμπιακά Ακίνητα, Ο χαμένος τα παίρνει όλα, Oldboy, Ότο Ρεχάγκελ, Οσετία, OMG, Οικονομική κρίση, Ο λαβύρινθος του Πάνα, Opac καλσόν σε όλα τα χρώματα, Παπούτσια μπαλαρίνες και παπούτσια πλατφόρμες (...τα ενδιάμεσα είναι παρελθόν), Παλαιστινιακή μαντίλα (...αντί για κασκόλ) Πολίτικη κουζίνα, PERSEPOLIS, Πέταλο Μαλιακού, Πεντακομματική Βουλή, Pilates, Προαστιακός, Pro (...Evolution Soccer), Πετρούλα, Πούτιν, Put the cots down, Pixar, Power yoga, Πάρις Χίλτον, Πυρκαγιές Αυγούστου 2007, Παλαιοκώστας, Ριτζάϊ, Ρουσόπουλος, Ροζ DVD, ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ, Ράντοβαν Κάρατζιτς, Ρόκα-παρμεζάνα, ringtones, SARS, Σύμφωνο Σταθερότητος, Stage, Starbucks, Σπιρουλίνα, Shrek, CSI, Στο παρα-πέντε, Σκάρλετ Γιόχανσον, Σάρα Πέϊλιν, Shake it, Special K, Skype, Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, CHICAGO, Σοκ και Δέος, Σένζου 7, Στρατηγός Άνεμος, Sex and the City, Sin City, CERN, Τελετή έναρξης Ολυμπιακών αγώνων Αθήνα 2004, ta_spaei (...με τοιαύτην γραμματοσειράν), Terravibe, ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ, The Mall, Τυφώνας Κατρίνα, Τσουνάμι, Tellas, Τέμπη, Τζούλια Αλεξανδράτου, This is Sparta, (...δις ιζ)Τάμτα, Τάνια Τσανακλίδου (...γιατί έτσι), Τζώρτζ Κλούνεϋ, Τομάζο Ονόφρι, Το δαχτυλίδι της διαδοχής, Υποκλοπές, YouTube, Φενγκ-Σούϊ, Φραπελιά, Φάνη Πάλλη Πετραλιά, Facebook, Φορέματα αμπίρ και φούστες πένσιλ (...για τα κοριτσάκια), Φυσικό αέριο, Fnac, Φερνάντο Αλόνσο, Χαριστέας, Χάρι Πότερ, Χριστόδουλος, Χοακίν Αλμούνια, Χιθ Λέτζερ, Xbox, Χίλαρι Σουώνγκ, Χίλαρι Κλίντον, Χατζηγιάννης VS Σάκης (...αντικατέστησε το δίλλημα της προηγούμενης δεκαετίας "Βίσση VS Βανδή"), ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ, Ψηφιακά διαβατήρια, Ψυρρή, Ψωμιάδης...
Αντί Ω (...εεε, μετά τον Ψωμιάδη το χάος), αντίο στη δεκαετία μ' ένα τραγουδάκι που μετράει το χρόνο αλλιώς :

Είναι από το θεατρικό έργο RENT που πλέον παίζεται και στην Ελλάδα, στο θέατρο "Χώρα". Μια παράσταση που θέλω οπωσδήποτε να δω, διότι πάντα θα ελπίζουμε πως τα καλύτερα είναι μπροστά, ασχέτως αν ως ιστολόγιο τα βρίσκουμε πίσω !!!
Καλή δεκαετία blogαδέρφια !!!